Aanbieding!

Jan Sluijters (1881-1957) – Twee vriendinnen op weg naar school

2,750.00

Jan Sluijters (1881-1957) – Twee vriendinnen op weg naar school

Leuke tekening van deze geniale schilder en tekenaar.
De tekening, achter glas, is nog in zeer goede staat.Getekend met Oost-indische inkt en potlood op papier. Gesigneerd linksonder met potlood.

De afmetingen van de tekening: 28 x 16 cm.
Afmeting lijst: 46 x 36 cm

Johannes Carolus Bernardus (Jan) Sluijters (‘s-Hertogenbosch17 december 1881 – Amsterdam8 mei 1957) was een Nederlandse kunstschilder en tekenaar. Hij ontwierp ook affiches en was boekbandontwerper.

Sluijters werd in 1901 een leerling van de Rijksakademie van beeldende kunsten samen met Leo Gestel. Gestel en Sluijters bleven veel contact houden. In 1904 won hij de Prix de Rome. Hij trouwde in hetzelfde jaar met Bertha Langerhorst. De Prix de Rome leverde hem een reisstipendium op, waarmee hij in 1905 en 1906 studiereizen naar Italië en Spanje maakte. In 1906 maakte hij in Parijs kennis met het fauvisme. De jury van de Prix de Rome achtte het werk dat hij vanaf toen maakte te modern en stopte daarom zijn jaarlijkse toelage.

Van 1909 tot 1911 woonde en werkte Sluijters in Villa Vita nuova aan de Hilversumseweg 22-24 te Laren NH alwaar hij in 1910 scheidde van Bertha. In 1911 verhuisde hij naar Amsterdam en bezocht hij met Leo Gestel opnieuw Parijs. In 1913 trouwde hij met Greet van Cooten, die ook vaak model zou staan voor zijn schilderijen. In 1917 werd hij lid van de Haagse kunstenaarsvereniging Pulchri Studio en in 1920 werd hij een stemhebbend lid van de Amsterdamse kunstenaarsvereniging Arti et Amicitiae. Hij is ook lid geweest van Kunstenaarsvereniging Sint Lucas.[1]

De jaren hierna kreeg Sluijters steeds meer bekendheid en nam het aantal aan zijn werk gewijde tentoonstellingen sterk toe. In 1933 werd hij benoemd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau. Hij won de Grand Prix tijdens de Wereldtentoonstelling in Parijs, en hij kreeg een opdracht om Willem Mengelberg te portretteren. Ter viering van zijn zestigste verjaardag hield het Stedelijk Museum Amsterdam een overzichtstentoonstelling. Opwinding ontstond toen bij een tentoonstelling in Schiedam de burgemeester enkele naakten, waaronder La chemise rose (1930) van Sluijters, liet verwijderen. Hij werd lid van de Académie Royale de la Belgique. In 1952 werd hij benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. In 1957 overleed hij.

Sluijters schilderde naast landschappen en stadsgezichten vooral veel portretten. Hij is vooral bekend om zijn vrouwenportretten, al of niet naakt, en in wat mindere mate om zijn kinderportretten. Daarnaast schilderde hij ook gekleurde mensen en mensen uit de society.

Sluijters schilderde in alle stijlen, maar altijd figuratief. Het schilderij De profeet Elisa wekt de zoon der Sunamitische vrouw tot leven, waarmee hij de Prix de Rome won, was nog in academische stijl. Voor zijn kennismaking met het Fauvisme en postimpressionisme was zijn stijl gebaseerd op het symbolisme en de art nouveau. Door zijn bezoeken aan Parijs werd zijn stijl expressiever en sloot meer aan bij het kubisme en het futurisme. Gedurende deze periode liet hij zich ook inspireren door Kees van Dongen en Piet Mondriaan. Samen met Mondriaan en Leo Gestel werkte hij eveneens in de stijl van het luminisme. Dit vernieuwde de Nederlandse schilderkunst en leverde Sluijters een reputatie op als pionier van het Nederlandse modernisme. Deze waardering geldt vooral voor zijn werk uit de periode van 1906 tot 1916.

Na de Eerste Wereldoorlog was zijn experimenteerdrift wat verminderd en schilderde hij vrij realistisch maar met zijn kenmerkende felle kleurgebruik. Hij schilderde in opdracht talrijke prominente landgenoten en werd daarmee een societyschilder.

Sluijters was een inspiratiebron voor onder anderen Piet Mondriaan en de latere Cobrabeweging.

EAN: N/A Categorie:

Beschrijving

Jan Sluijters (1881-1957) – Twee vriendinnen op weg naar school

Leuke tekening van deze geniale schilder en tekenaar.
De tekening, achter glas, is nog in zeer goede staat.Getekend met Oost-indische inkt en potlood op papier. Gesigneerd linksonder met potlood.

De afmetingen van de tekening: 28 x 16 cm.
Afmeting lijst: 46 x 36 cm

Johannes Carolus Bernardus (Jan) Sluijters (‘s-Hertogenbosch17 december 1881 – Amsterdam8 mei 1957) was een Nederlandse kunstschilder en tekenaar. Hij ontwierp ook affiches en was boekbandontwerper.

Sluijters werd in 1901 een leerling van de Rijksakademie van beeldende kunsten samen met Leo Gestel. Gestel en Sluijters bleven veel contact houden. In 1904 won hij de Prix de Rome. Hij trouwde in hetzelfde jaar met Bertha Langerhorst. De Prix de Rome leverde hem een reisstipendium op, waarmee hij in 1905 en 1906 studiereizen naar Italië en Spanje maakte. In 1906 maakte hij in Parijs kennis met het fauvisme. De jury van de Prix de Rome achtte het werk dat hij vanaf toen maakte te modern en stopte daarom zijn jaarlijkse toelage.

Van 1909 tot 1911 woonde en werkte Sluijters in Villa Vita nuova aan de Hilversumseweg 22-24 te Laren NH alwaar hij in 1910 scheidde van Bertha. In 1911 verhuisde hij naar Amsterdam en bezocht hij met Leo Gestel opnieuw Parijs. In 1913 trouwde hij met Greet van Cooten, die ook vaak model zou staan voor zijn schilderijen. In 1917 werd hij lid van de Haagse kunstenaarsvereniging Pulchri Studio en in 1920 werd hij een stemhebbend lid van de Amsterdamse kunstenaarsvereniging Arti et Amicitiae. Hij is ook lid geweest van Kunstenaarsvereniging Sint Lucas.[1]

De jaren hierna kreeg Sluijters steeds meer bekendheid en nam het aantal aan zijn werk gewijde tentoonstellingen sterk toe. In 1933 werd hij benoemd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau. Hij won de Grand Prix tijdens de Wereldtentoonstelling in Parijs, en hij kreeg een opdracht om Willem Mengelberg te portretteren. Ter viering van zijn zestigste verjaardag hield het Stedelijk Museum Amsterdam een overzichtstentoonstelling. Opwinding ontstond toen bij een tentoonstelling in Schiedam de burgemeester enkele naakten, waaronder La chemise rose (1930) van Sluijters, liet verwijderen. Hij werd lid van de Académie Royale de la Belgique. In 1952 werd hij benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. In 1957 overleed hij.

Sluijters schilderde naast landschappen en stadsgezichten vooral veel portretten. Hij is vooral bekend om zijn vrouwenportretten, al of niet naakt, en in wat mindere mate om zijn kinderportretten. Daarnaast schilderde hij ook gekleurde mensen en mensen uit de society.

Sluijters schilderde in alle stijlen, maar altijd figuratief. Het schilderij De profeet Elisa wekt de zoon der Sunamitische vrouw tot leven, waarmee hij de Prix de Rome won, was nog in academische stijl. Voor zijn kennismaking met het Fauvisme en postimpressionisme was zijn stijl gebaseerd op het symbolisme en de art nouveau. Door zijn bezoeken aan Parijs werd zijn stijl expressiever en sloot meer aan bij het kubisme en het futurisme. Gedurende deze periode liet hij zich ook inspireren door Kees van Dongen en Piet Mondriaan. Samen met Mondriaan en Leo Gestel werkte hij eveneens in de stijl van het luminisme. Dit vernieuwde de Nederlandse schilderkunst en leverde Sluijters een reputatie op als pionier van het Nederlandse modernisme. Deze waardering geldt vooral voor zijn werk uit de periode van 1906 tot 1916.

Na de Eerste Wereldoorlog was zijn experimenteerdrift wat verminderd en schilderde hij vrij realistisch maar met zijn kenmerkende felle kleurgebruik. Hij schilderde in opdracht talrijke prominente landgenoten en werd daarmee een societyschilder.

Sluijters was een inspiratiebron voor onder anderen Piet Mondriaan en de latere Cobrabeweging.

Beoordelingen

Er zijn nog geen beoordelingen.

Wees de eerste om “Jan Sluijters (1881-1957) – Twee vriendinnen op weg naar school” te beoordelen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *